Tag Archives: performance art

Contemporary Polish Performance Art – Between Old Masters and Young Activists

The article presents a brief history of Polish performance art – from its birth in 1978 to the present. The first part focuses on its roots and those aspects which shaped its present state. Artists during the communist regime separated themselves from politics keeping in mind how art was used in social-realism. The second part focuses on the period 1989-2000, when artists started to move different topics, but the form in which they were expressing their stance remained “classic”. After 2000, some artists became art activists and use performance art strategies in fighting for social change. Another new issue is the emergence of contemporary performance artists – choreographers. These shifts cause a conflict between artists in a discussion about the definition of performance art and the role of art and artists in society, especially in the context of art education which tends to preserve the “traditional performance art” model.

The complete text is available at: Contemporary Polish Performance Art – Between Old Masters and Young Activists.

Perfoactivism: from Three Weeks in May to The Museum of Arte Útil

From the very beginning, performance art has been anti-institutional and counter-cultural.  Because of that performance artists tended to look for other channels to achieve visibility, often intentionally avoiding it. Since the late 1960s performance art has been exhibited in independent art spaces, at festivals organized by other artists, as well as in public space as guerrilla actions. This paper discusses a subjective selection of the most interesting socially or politically-engaged performances, which at present have taken the form of perfoactivism, functioning outside the art market and popularly understood art institutions. This article is also a review of criticism around artivism, focused on writers such as Gregory Sholette, Boris Groys, Grant Kester, and Claire Bishop.

The article was published at: Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis, vol. 13 (2018) and is available at: https://www.academia.edu/39276091/Perfoactivism_from_Three_Weeks_in_May_to_The_Museum_of_Arte_%C3%9Atil?fbclid=IwAR25xgTS0J7a0YMUld_YdnEQ_Sg-qtdnoD_EaKyRnyZT_z4eKALvNreXdDg

The network of performance art festivals as an independent art institution – a historical survey

Performance art emerged out of the rebellion against art institutions understood in
a colloquial meaning of the word – i.e. museums, collectors and commercial galleries.
Performance artists of the 70s tried to work “outside of the system” – hence the
extreme cases such as performances for no or very limited audience by Chris Burden
(Transfixed, 1974), Vito Acconci (Photo Piece/BLINK, 1969), or private action by
Linda Montano and Tehching Hsieh (One Year Performance, 1983–84). In America,
it was a time when official art places were contested (I avoid the word: ‛institution’
deliberately) – the protests organized by the Art Workers’ Coalition and women
organizations against the closed circuit of white, male, heterosexual art of selected
artists. The fact that performance art does not need sophisticated infrastructure
fosters its existence in an alternative circuit. That circuit is predominantly also
independent financially because festivals, meetings and shows have happened in
many places of the world almost without any budget. From the very beginning artists
have founded independent institutions (such as Franklin Furnace gallery set up in
New York in 1976 – today it exists as an archive deposited in the Pratt Institute)
or art magazines (such as the Avalanche in New York). In USA performance artists
organized themselves around some concrete art spaces. […]

The whole text was published in the Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia de Arte et Educatione vol. 12 (2017) and is available at: https://www.academia.edu/36886728/The_network_of_performance_art_festivals_as_an_independent_art_institution_a_historical_survey

“Trojan horses”. O związkach sztuki performance z aktywizmem społecznym

Sztuka performance od początku była antyinstytucjonalna i związana z kontrkulturą. W swoim wykładzie powiem o performance’ach zaangażowanych społecznie lub politycznie, które obecnie przyjęły formę tzw. perfoaktywizmu. Zaprezentuję jego najciekawsze według mnie przejawy od końca lat 60. XX wieku do współczesności. Tytuł wykładu nawiązuje do tekstu autorstwa Lucy Lippard. Przeanalizuję też krytykę artywizmu dokonaną przez polemizującego z Gregorym Shollettem Borisa Groysa (za Walterem Benjaminem i Guyem Debordem), Granta Kestera i Claire Bishop.



Co to jest performance? [Sztuki oswajanie]

Po ponad 50 latach istnienia tego rodzaju sztuki jest on wciąż wśród szerokiej publiczności uznawany za nowość, a krytycy i historycy sztuki wciąż zmagają się z odpowiedzią na pytanie: co to jest performance?

Podczas wykładu opartego na projekcie „What is performance art?” i „Timeline of performance art” realizowanego za pośrednictwem portalu http://livinggallery.info spróbuję odpowiedzieć na to pytanie słowami samych artystów-performerów.


Nahota jako normální stav: ani krásná, ani ošklivá, ani erotika, ani senzace

Festival Nahých forem se zabývá otázkami nahoty a práce s tělem v umění performance. Nahota je v umění přítomná odjakživa, proto se stala předmětem úvah teoretiků a historiků umění. Kenneth Clark ve své knize The Nude zjistil, že být nahý jednoduše znamená svléknout se, zatímco akt je umělecký žánr. […] 

The review was published at: http://artalk.cz/2018/03/13/nahota-jako-normalni-stav-ani-krasna-ani-oskliva-ani-erotika-ani-senzace/



Performance Month – City Art Gallery of Kalisz

Performance is live art, it is time based and it happens in a specific place. A performer (or a group of performers) by connecting a space, site and time, undergoes an action that is presented to the public. In very specific cases the public may not be present or the notion of a public may not be clear. The action itself can also be unspecific and the presence or absence of a performance artist may also be unclear. The essence of a performance shifts the attention of the spectator towards the process of creation. This process provokes spontaneous reactions in him/her, causes a strong tension and prepares the ground for direct encounter in which a physical, psychic and mental interaction is strongly experienced.

Performance art in its early stage, when it was on the margin of art practice, was presented in spaces that were of minor importance, degraded, abandoned and unimportant for commercial art ventures. In Poland the process was similar – performance artists avoided so-called official galleries that were institutionally controlled by censorship and politicians. However, performers through undertaking their counterculture actions were actually coming closer to existing institutions, galleries, theatres and clubs in order to continue more successfully in art. Having initially existed outside of a conventional frame, performance art unexpectedly became a mighty power, able to express important and critical statements.

The artists performing in Kalisz in November are some of the most interesting representatives of performance worldwide: Paweł Kwaśniewski, Irma Optimisti, Omar Ghayatt, Jeffery Byrd.

More at: http://tarasin.pl/en/miesiac-performance/

Jaką średnicę ma performance?

Długość cugli wyznacza średnicę areny, a performance z tych cugli lubi się zrywać. Wystawa otwarta w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu porusza dwa ważne zagadnienia sztuki współczesnej.

PO PIERWSZE, POKAZANO W NIEJ, że sztuka performance jest generatorem sztuki w ogóle poprzez ciągłe przekraczanie swoich granic i intuicyjne redefiniowanie pojęcia sztuki. Drugie bardzo istotne zagadnienie to pytanie, czy dokumentacja może stać się niezależnym dziełem sztuki.

Tekst został opublikowany w Exit, nr 2 (98), 2014. http://kwartalnik.exit.art.pl/article.php?edition=53&id=873&lang=pl

What is the Diameter of Performance Art?

“The length of the reins determines the diameter of the arena” and performance art tends to stretch these reins. The exhibition which opened at the Contemporary Art Gallery in Opole focuses on two important questions of the today art.

FIRSTLY, IT WAS SHOWN that performance is a motor for art. in general through the fact that this art form constantly crosses boundaries and redefines art in its broadest sense. The next very important topic is the role of art. documentation and the question whether documentation can become an independent work of art in itself.

The full text was published at Exit, no. 2 (90), 2014, http://kwartalnik.exit.art.pl/article.php?edition=53&id=873&lang=en

SURUVKA IS OK. AND EMIL TOO. Malamut Performance Art Festival, Ostrava 2013.


Kuratorem i organizatorem festiwalu Malamut w Ostravie jest Jiri Suruvka – ikona europejskiego performance. Ktoś, komu artyści ufają, że nie używa ich sztuki do budowania własnej pozycji. Suruvka jest osobą kapryśną, wymagającą, nieprzewidywalną, ale całkowicie otwartą na każdą formę przekazu artystycznego. I taki był Malamut 2013 w Ostravie. Ostatni festiwal pokazał wyraźnie dwie rzeczy – porażkę edukacji performance i powolne odchodzenie od tradycyjnego, oldschoolowego podejścia do tego rodzaju sztuki. Paradoksalnie – performance w „tradycyjnym” wydaniu prezentowany był głównie przez młodych artystów, zapatrzonych w swoich profesorów i mentorów. Luźne impresje, gesty w stylu artystów Black Marketu prezentowane w dużej ilości przez studentów Thomasa Rullera z Brna były mało interesujące. Nie można było wyczuć pasji w ich performances pomimo, iż młodzi ludzie byli bardzo przejęci swoimi akcjami wykonując je w trudnych warunkach kopalni – Dolu Hlubina.

Spośród artystów stosujących klasyczne środki wyrazu performera z pewnością ciekawe było wystąpienie Jozsefa Juhasza, który rozpoczął swój performance zamknięty w drewnianej skrzyni, zza której było jedynie słychać głośne uderzenia. Po jakimś czasie publiczność zaczęła rozmontowywać skrzynię aby uratować artystę, który będąc w środku, ubrany w elegancki garnitur i muszkę, uderzał rytmicznie głową.

Photo: Dariusz Fodczuk

Photo: Dariusz Fodczuk

Ciekawe było również wystąpienie Petera Rosvika z Finlandii, który użył znanych rekwizytów w sztuce performance – farby i butelki z piwem oraz róże, które przyczepiał zszywkami do skóry. Jego performance – krótki, zwarty i atrakcyjny wizualnie dotyczył jego osobistego problemu: własnego uzależnienia od alkoholu. O ile oparcie treści performance o osobiste przeżycia artystów zazwyczaj trąci banałem, to tym razem poprzez zwięzłość formy skutkowało udanym wystąpieniem.


Na przeciwnym biegunie był performance Nastji Sade Ronkko, który swoją skomplikowaną konstrukcją i ilością rekwizytów musiał zdezorientować widzów. Akcja ta dotyczyła prawdopodobnie negatywnego stosunku artystki do zabijania zwierząt.

Photo: Dariusz Fodczuk

Photo: Dariusz Fodczuk

Mistrzem performance w starym dobrym stylu lat 80-tych był jak zawsze Paweł Kwaśniewski, którego cechą charakterystyczną jest to, iż wielokrotnie opowiada tę samą krótką historię, w której zwykle jedno zdanie powtarzane jest jak refren. Nigdy do końca nie wiadomo, czy historia jest prawdziwa, ale poprzez wielokrotne powtarzanie jej z pełnym przekonaniem staje się wiarygodna. Paweł Kwaśniewski tym różni się od innych performerów, że nie boi się performerskich „porażek” w trakcie wystąpień. Tym razem również okazało się, że gest wyznaczający konstrukcję performance – tłuczenie kolejnych filiżanek – był dla publiczności zbyt przewidywalny i artysta skończył performance wcześniej niż planował.


Lenka Klodova to artystka, która jak niewiele artystek na świecie potrafi wykorzystać metodę gender w sposób świadomy i odważny. Artystka poprosiła dwie osoby,  które trzymały jej karton z wyciętą dziurą markującą telewizor, sama występowała „na ekranie” w kilku odsłonach bardzo prostego wystąpienia. Artystka dwiema pacynkami goliła sobie nogi i części intymne. Na końcu zapowiedziała „sequel” – golenie pach. Akcja ta, która naturalnie wywołała entuzjazm wśród mężczyzn, jednocześnie ten entuzjazm bezlitośnie skompromitowała.


Peter Baren bawi się słowem. Tym razem zrezygnował ze skomplikowanej struktury performance i postanowił wystąpić w przestrzeni miejskiej. Artysta  chodził wolnym, teatralnym krokiem po Ostravie z bumerangiem, na którym były napisane słowa w języku czeskim: „walka” i „strata”.


Dowcipną akcję zaprezentował też Jerzy Kosałka, który na wielkim banerze napisał czerwoną farbą: „Suruvka is OK. And Emil, too”, a następnie uroczyście odsłonił tablicę z takim samym napisem.


Elementem integrującym cały festiwal były koncerty słynnego Artbusu Piotra Lutyńskiego z Krakowa.


Na przykładzie festiwalu Malamut widać jednak, że artyści coraz częściej rezygnują z klasycznej formuły „przedstawienia” przed publicznością na rzecz interakcji z nią oraz akcji-interwencji społecznych. Vladimir Havlik na przykład zorganizował grę w kapsle pod kasynem na placu Masaryka.


Frantisek Lozinski, wraz z innymi artystami i studentami malował portrety przechodniom na Moście Karola przy centrum handlowym.


Martin Zet zainicjował stworzenie „masowego grobu”, do którego kładli się ludzie.


Niektóre z performance były jednak bardziej skomplikowane. Omar Ghayatt wykorzystuje swoje doświadczenie teatralne. W Ostravie pokazał Casting – akcję, którą wcześniej wykonał podczas Interakcji w Piotrkowie Trybunalskim. W wystąpieniu przy pomocy powołanego wcześniej jury najpierw wybrał spośród publiczności dwie kobiety do ról żony i kochanki oraz mężczyznę do roli męża kochanki. Następnie wybrane osoby miały odegrać wyreżyserowaną przez niego scenę trójkąta miłosnego. Artysta chciał sprowokować publiczność wcielającą się w role, które każdy z nas może odgrywać w życiu, do gwałtownych reakcji. W Ostravie bardziej niż w Piotrkowie zaakcentował fakt, że jest Arabem, muzułmaninem, „obcym” w Europie i starał się w ten sposób wzbudzić jeszcze większą agresję osób biorących udział w scenie. Mimo, iż była to jedynie konwencja, ciekawe było zaobserwowanie jak łatwo ludzie wykorzystują stereotypowe argumenty w stosunku do wszelkich „innych”.


Zabawę angażującą całą publiczność, która generuje rytm i strukturę wystąpienia proponuje widzom Dariusz Fodczuk, który tym razem wykorzystał w performance dwa słowa – klucze: „Czystość” i Nic („Rien”). RIEN to słowo, które w różnych miejscach pisał zmarły niedawno artysta z Marsylii Jean-Pierre Ive i to właśnie zainspirowało Fodczuka, który napisał je na podłodze bitą śmietaną w spreju, a następnie wyczyścił częściami swojej garderoby rozbierając się jednocześnie do naga, a potem z powrotem zakładając mokre ubranie na siebie. Ten pozornie żartobliwy gest niesie w sobie ładunek filozoficznych rozważań na temat nicości. Byt i nicość zgodnie z filozofią Sartre’a to dwa komplementarne składniki istoty ludzkiej – byt w sobie – podmiot i byt dla siebie – świadomość, czyli nicość. Zabawa z publicznością w falę, w rytmiczne przekłuwanie balonów itd. powoduje, że widzowie nie mają czasu na zastanawianie się nad znaczeniem tego, o czym artysta mówi w trakcie wystąpień. Refleksja może jednak przyjść później.


Wiele akcji podczas ostatniego festiwalu miało charakter drobnych interwencji i akcji opartych na jednym pomyśle jak podkładanie różowej farby na tory tramwajowe (Jiři Černicky) ,

006 (2)

czy wielokrotnie ograne już „śniadanie na trawie” (Silvie Kudelová, Hana Čichoňova).


Studenci Klausa Richtera tworzyli w różnych miejscach miasta „żywe rzeźby”.


Tego typu pojedyncze gesty powodowały, że festiwal krążył po mieście i jego energia rozprzestrzeniała się. Były one bardziej lub mniej udane, można ich było wymyśleć nieskończoną ilość – pytanie jednak: po co?

Takiego pytania nie musimy zadawać w przypadku akcji Milana Kohouta, który występując w  Ostravie zawsze dokonuje interwencji artystycznych osadzonych w bardzo konkretnych realiach tego miejsca. W tym roku Milan Kohout udał się na sesję rady miasta Ostravy. Artysta korzystając z czasu dla publiczności zaproponował przewodniczącemu rady prywatyzację swojej osoby. Doprowadził w ten sposób do absurdalnej sytuacji w mieście, w którym, według niego, do prywatyzacyjnych absurdów dochodzi codziennie. Najlepszą odpowiedzią na pytanie po co uprawiać tego rodzaju sztukę było zbliżenie twarzy absolutnie zdezorientowanego przewodniczącego rady miasta Ostravy.